Archive for the ‘reportaxe’ Category

Diario del año de la peste

Xullo 3, 2008

La obra “Diario del año de la peste”de Daniel Defoe es un relato novelado de los hechos más espeluznantes que han sacudido a una ciudad por la peste. En cierto modo, se trata de una obra periodística, pues aunque el protagonista de la misma, un narrador en primera persona, es un personaje de ficción que da vida a un comerciante que decide quedarse en la ciudad por razones morales (pese al evidente peligro que suponía simplemente pasear por sus calles) y que lo cuenta, según aclara, más en calidad de orientación a sus posibles lectores que de historia de los suyos. Los hechos narrados, la terrible peste que azotó Londres y sus alrededores, provocando un éxodo masivo,  entre 1664 y 1666, son verídicos. Lo notable del libro es que fue publicado en 1720, mientras que Defoe nacido en 1660 y con apenas cinco años durante lo más virulento de la epidemia, poco podría recordar de lo sucedido entonces; por lo que lleva consigo un minucioso trabajo de documentación siempre acompañado de profundas reflexiones.

Las impresionantes situaciones que se generan en torno a la tragedia nos resultarán muy próximas a pesar de mediar más de tres siglos entre nuestros días. El motivo es sencillo: el ser humano, tanto en la catástrofe como en el día a día, no ha cambiado tanto.

El retrato magistral que hace Defoe de los habitantes de Londres y alrededores durante el año de la peste nos permitirá volar a aquellos días trágicos, ponernos en la piel de quiénes lo vivieron –como el propio autor-. Como el pueblo se sumió en un estado de desesperanza de la vida y de abandono de sí mismo. No sólo por el dolor que causaban los hinchazones que aparecían en los enfermos sino por pena de perder a un ser querido. Por ambas cosas, la gente rayaba el borde de la locura y en muchas ocasiones lo traspasaban. Se arrojaban por las ventanas o se suicidaban con armas de fuego mientras que otros se desahogaban chillando y al caminar por las calles  podías escuchar los lamentos más desgarradores.

La peste llevaría destruyendo Londres desde mucho antes de que se declarara oficialmente su presencia. Las listas y cifras de fallecidos (el elemento estadístico está presente a lo largo de todo el libro) resultaban ser inusuales en ciertos barrios de la periferia, pero como todas esas muertes fuera de lo común estaban atribuidas a causas naturales, no existía conciencia de lo que se avecinaba.

La gente de aquella época le costaba reconocer que habían contraído la enfermedad. Se desconocía completamente cuales eran las causas de infección y su tratamiento. La única forma conocida de evitar que se propagara era aislar completamente a los enfermos y su entorno, y eso era algo por lo que nadie quería pasar, de modo que se mentía al respecto con las lógicas consecuencias: muerte y destrucción generalizadas.

Una novela histórica terriblemente negra que encierra un gran interés humano e histórico.

Gemma.R.Vega

El paso del estrecho. Fernando Lalana

Abril 1, 2008

Es la historia de un muchacho árabe recién llegado a la Península con una misteriosa misión, un joven contrabandista que guarda un inesperado secreto, un temible asesino…La historia termina en el palacio de la Aljafería de Zaragoza.

Creo que trata uno de los temas que más han dado que hablar estos últimos años; la inmigración de cientos de personas procedentes del continente africano. La actualmente conocida “Operación Paso del Estrecho”. Muchas personas se juegan la vida cruzando el estrecho de Gibraltar, en pateras, donde sus condiciones no son nada buenas.

Desde hace unos años esta inmigración ha aumentado con gran consideración. La llegada de árabes es multitudinaria, excesiva, superflua y algunas veces inútil, ya que nada más captarlos la policía los devuelve a su país de procedencia, ya que no tienen un trabajo previo, ni domicilio, ni documentación legal, etc. Considero que este tema es de gran importancia periodística, ya que, desde hace unos años, no deja de ocupar páginas y páginas en los más importantes periódicos de nuestro país.

David Teijeiro Prado.

A reportaxe de prensa en Galicia

Febreiro 26, 2008

É unha muller vestida con palabras. Palabras que contan feitos. A súa intención está encamiñada a dar resposta ás preguntas “para que” e “porque” para chegar á esencia dos acontecementos. A investigación en profundidade é o seu traballo, o que leva implícito a realización de entrevistas e a observación detallada. Os que a coñecen defínena de diferentes formas. Manolo Rivas, fala dela como “unha viaxe en profundidade por calquer asunto informativo, visto coa mirada interior do xornalista” ou como di Cesar Casal “é o conto do que pasou. É un xénero literario escrabizado á realidade”. Ademáis, engade que “hai que facer campaña para resucitalo porque é o único que lle queda ós xornalistas para competir coa  radio e coa televisión”.

Pese ós diferentes matices propios de cada autor, todos comparten a mesma idea de que a reportaxe é o xénero do futuro. E non só iso, eu engadiría, como afirma Manolo Rivas, que “é a palabra coa que mellor se pode resumir o xornalismo escrito”.

Pero a reportaxe non é só un xénero xornalístico. Tamén é un xénero literario que marca o estilo de cada reporteiro. Isto é o que fai que cada reportaxe sexa diferente ás demáis. Polo tando, non podería concebir unha reportaxe que non incluíra, dun xeito ou doutro, certa esencia literaria. Máis aínda tendo en conta o momento de crise que se vive nos xornais polo rexeitamento á uniformidade que se produce neles.

Xosé López, en A reportaxe de prensa en Galicia, amplía estas informacións centrándose nun espacio concreto, Galicia. “Ir, ver e contar” son, segundo el, “os pasos que debe seguir todo reporteiro”. É unha guía que nos pode servir para todos aqueles que estamos iniciando o mundo do xornalismo. Ademáis, inclúe as entrevistas realizadas polo autor a Manolo Rivas e a Cesar Casal, o que nos mostra dúas visións diferentes, dúas formas de realizar unha reportaxe.

Ana Belén Sesto Blanco