Arquivo de Marzo, 2008

El año que trafiqué con mujeres. Antonio Salas

Marzo 27, 2008

Novamente, o xornalista que se da a coñecer baixo o seudónimo de Antonio Salas volveume a sorprender, e moi gratamente, polo gran traballo de investigación que levou a cabo para escribir este libro. Nesta ocasión, o xornalista ponse na pel dun proxeneta para infiltrarse durante un ano no mercado do sexo e describir a lamentábel  situación na que se atopan tantas mulleres que se ven obrigadas a prostituirse.

O libro debería servir -e espero que así sexa- para abrirlles os ollos a todas aquelas persoas que consideran que moitas desas mulleres elixen elas mesmas estar dentro dese mundo, que se están vendéndose por uns poucos euros é porque realmente queren. Aínda que, efectivamente, hai prostitutas que exercen o oficio máis antigo do mundo por decisión propia, son unha minoría, mentres que a gran maioría vense obrigadas a facelo nun intento de mellorar a súa situación económica, algo que, moitas veces, nin siquera conseguen, e isto é algo que o autor plasma moi ben no seu relato. Tamén se menciona o caso das rapazas universitarias; neste contexto, pregúntome ata que punto un medio como o xornal, que inclúe todo tipo de anuncios nas súas páxinas, se pode considerar un medio serio na medida en que contribúe a proliferar este negocio.

É realmente triste ler como un traficante ofrece nenas de dez anos para prostituirse nos burdeis españois, do mesmo xeito que tamén é triste que os programas de televisión só se referisen no seu momento a esta obra para comentar o capítulo no que se cita a Malena Gracia e se dan iniciais doutras modelos e presentadoras que exercen a prostitución de luxo. Entendo que, cada vez máis, o morbo e todo o que teña que ver coa especulación é o que vende, pero non debería ser ese o aspecto que máis debería interesar dun libro coma este. Triste tamén que, como di o autor ó final do libro “todavía hay miles de Sunnys, Marios y Andreis en libertad, llenando los burdeles europeos de carne fresca y joven”.

Unha obra que non deixa indiferente.

 

Marta Rial Alvite

El año que trafiqué con mujeres. Antonio Salas

Marzo 27, 2008

Novamente, o xornalista que se da a coñecer baixo o seudónimo de Antonio Salas volveume a sorprender, e moi gratamente, polo gran traballo de investigación que levou a cabo para escribir este libro. Nesta ocasión, o xornalista ponse na pel dun proxeneta para infiltrarse durante un ano no mercado do sexo e describir a lamentábel  situación na que se atopan tantas mulleres que se ven obrigadas a prostituirse.

O libro debería servir -e espero que así sexa- para abrirlles os ollos a todas aquelas persoas que consideran que moitas desas mulleres elixen elas mesmas estar dentro dese mundo, que se están vendéndose por uns poucos euros é porque realmente queren. Aínda que, efectivamente, hai prostitutas que exercen o oficio máis antigo do mundo por decisión propia, son unha minoría, mentres que a gran maioría vense obrigadas a facelo nun intento de mellorar a súa situación económica, algo que, moitas veces, nin siquera conseguen, e isto é algo que o autor plasma moi ben no seu relato. Tamén se menciona o caso das rapazas universitarias; neste contexto, pregúntome ata que punto un medio como o xornal, que inclúe todo tipo de anuncios nas súas páxinas, se pode considerar un medio serio na medida en que contribúe a proliferar este negocio.

É realmente triste ler como un traficante ofrece nenas de dez anos para prostituirse nos burdeis españois, do mesmo xeito que tamén é triste que os programas de televisión só se referisen no seu momento a esta obra para comentar o capítulo no que se cita a Malena Gracia e se dan iniciais doutras modelos e presentadoras que exercen a prostitución de luxo. Entendo que, cada vez máis, o morbo e todo o que teña que ver coa especulación é o que vende, pero non debería ser ese o aspecto que máis debería interesar dun libro coma este. Triste tamén que, como di o autor ó final do libro “todavía hay miles de Sunnys, Marios y Andreis en libertad, llenando los burdeles europeos de carne fresca y joven”.

Unha obra que non deixa indiferente.

 

Marta Rial Alvite

Días de gracia y arena

Marzo 6, 2008

                                                                     Días de Gracia y Arena 

A través de las hojas de esta obra se desvela  la personalidad de Norman Mailer. Descubre experiencias, entrevistas y los pensamientos más curiosos de este escritor cien por cien americano. Mucho mejor incluso que una biografía de este autor, que dejaba a América huérfana,  hace poco más de tres meses, a los 84 años.

No oculta en ningún momento lo que piensa. Da igual que el tema sea  política (cuya trayectoria de Mailer arranca en el socialismo; pasa por el anarquismo y al final prefirió él mismo autorretratarse como “conservador radical”) los escritores americanos (releva la poca simpatía que le provoca algunos compañeros que los considera incompetentes. Pero no sólo habla de escritores que detesta también aquellos que admira), el papel de la mujer (fue tachado de machista en sucesivas ocasiones, no sólo por el pequeño relato que incorpora en esta novela, donde se excita por la presencia de una mujer obesa en el interior de un autobús, sino por otros libros. No olvidemos que Norman estuvo seis veces casado y que nunca ha ocultado su desdén hacia las mujeres, incluyendo aquel apuñalamiento con el cortaplumas a su segunda mujer).

Norman Mailer descubre que no siempre escribe sobre una situación de la que no ha tenido un conocimiento o una experiencia personal. En su opinión; es difícil escribir sobre gente próxima a ti, pues son demasiados difíciles de manejar.

   Gemma.R.Vega 2º de Periodismo Grupo C

gorazde

Marzo 5, 2008

sempre se dixo que unha imaxe valía máis ca 1000 palabras. será por iso que Joe Sacco, o autor desta obra, prefire expo-las súas experiencias coma corresponsal en zonas de conflito a través do cómic, facendo a súa obra máis amena e axudando a que o lector se sumerxa nela. Así, cunhas viñetas de notable calidade, Sacco lévanos en plena guerra na antiga Iugoslavia ao enclave Bosnio de Gorazde, mentres o resto do mundo se centraba en Saraxevo, “a cidade bonita da guerra” como Sacco comenta. Amosábanos así que hai guerras incluso dentro das guerras, pois a pesar de todo o que se escoitou sobre as matanzas de Saraxevo ou Srbrenika o mesmo estaba a acontecer noutros puntos coma Gorazde sen apenas chama-la atención. Coma se a guerra se reducise a dous puntos e no resto non pasara nada.

Tamén dentro da guerra existían as batallas do cotiá, que o autor alterna con capítulos sobre as orixes do conflito, as accións militares, as relacións entre as etnias antes e despois da contenda, … Porque aínda sen o ruído das armas, (sobre)vivir nunha cidade sitiada rodeada de escaseza e medo é tamén unha dura batalla.

Manuel Rodriguez Santabaya   Reseña febreiro