Xullo 3, 2008 by xenerosc

La obra “Diario del año de la peste”de Daniel Defoe es un relato novelado de los hechos más espeluznantes que han sacudido a una ciudad por la peste. En cierto modo, se trata de una obra periodística, pues aunque el protagonista de la misma, un narrador en primera persona, es un personaje de ficción que da vida a un comerciante que decide quedarse en la ciudad por razones morales (pese al evidente peligro que suponía simplemente pasear por sus calles) y que lo cuenta, según aclara, más en calidad de orientación a sus posibles lectores que de historia de los suyos. Los hechos narrados, la terrible peste que azotó Londres y sus alrededores, provocando un éxodo masivo, entre 1664 y 1666, son verídicos. Lo notable del libro es que fue publicado en 1720, mientras que Defoe nacido en 1660 y con apenas cinco años durante lo más virulento de la epidemia, poco podría recordar de lo sucedido entonces; por lo que lleva consigo un minucioso trabajo de documentación siempre acompañado de profundas reflexiones.
Las impresionantes situaciones que se generan en torno a la tragedia nos resultarán muy próximas a pesar de mediar más de tres siglos entre nuestros días. El motivo es sencillo: el ser humano, tanto en la catástrofe como en el día a día, no ha cambiado tanto.
El retrato magistral que hace Defoe de los habitantes de Londres y alrededores durante el año de la peste nos permitirá volar a aquellos días trágicos, ponernos en la piel de quiénes lo vivieron –como el propio autor-. Como el pueblo se sumió en un estado de desesperanza de la vida y de abandono de sí mismo. No sólo por el dolor que causaban los hinchazones que aparecían en los enfermos sino por pena de perder a un ser querido. Por ambas cosas, la gente rayaba el borde de la locura y en muchas ocasiones lo traspasaban. Se arrojaban por las ventanas o se suicidaban con armas de fuego mientras que otros se desahogaban chillando y al caminar por las calles podías escuchar los lamentos más desgarradores.
La peste llevaría destruyendo Londres desde mucho antes de que se declarara oficialmente su presencia. Las listas y cifras de fallecidos (el elemento estadístico está presente a lo largo de todo el libro) resultaban ser inusuales en ciertos barrios de la periferia, pero como todas esas muertes fuera de lo común estaban atribuidas a causas naturales, no existía conciencia de lo que se avecinaba.
La gente de aquella época le costaba reconocer que habían contraído la enfermedad. Se desconocía completamente cuales eran las causas de infección y su tratamiento. La única forma conocida de evitar que se propagara era aislar completamente a los enfermos y su entorno, y eso era algo por lo que nadie quería pasar, de modo que se mentía al respecto con las lógicas consecuencias: muerte y destrucción generalizadas.
Una novela histórica terriblemente negra que encierra un gran interés humano e histórico.
Gemma.R.Vega
Tags: Add new tag
Anotado en reportaxe | Non hai comentarios »
Abril 1, 2008 by xenerosc
Es la historia de un muchacho árabe recién llegado a la Península con una misteriosa misión, un joven contrabandista que guarda un inesperado secreto, un temible asesino…La historia termina en el palacio de la Aljafería de Zaragoza.
Creo que trata uno de los temas que más han dado que hablar estos últimos años; la inmigración de cientos de personas procedentes del continente africano. La actualmente conocida “Operación Paso del Estrecho”. Muchas personas se juegan la vida cruzando el estrecho de Gibraltar, en pateras, donde sus condiciones no son nada buenas.
Desde hace unos años esta inmigración ha aumentado con gran consideración. La llegada de árabes es multitudinaria, excesiva, superflua y algunas veces inútil, ya que nada más captarlos la policía los devuelve a su país de procedencia, ya que no tienen un trabajo previo, ni domicilio, ni documentación legal, etc. Considero que este tema es de gran importancia periodística, ya que, desde hace unos años, no deja de ocupar páginas y páginas en los más importantes periódicos de nuestro país.
David Teijeiro Prado.
Anotado en reportaxe | Non hai comentarios »
Marzo 27, 2008 by xenerosc
Novamente, o xornalista que se da a coñecer baixo o seudónimo de Antonio Salas volveume a sorprender, e moi gratamente, polo gran traballo de investigación que levou a cabo para escribir este libro. Nesta ocasión, o xornalista ponse na pel dun proxeneta para infiltrarse durante un ano no mercado do sexo e describir a lamentábel situación na que se atopan tantas mulleres que se ven obrigadas a prostituirse.
O libro debería servir -e espero que así sexa- para abrirlles os ollos a todas aquelas persoas que consideran que moitas desas mulleres elixen elas mesmas estar dentro dese mundo, que se están vendéndose por uns poucos euros é porque realmente queren. Aínda que, efectivamente, hai prostitutas que exercen o oficio máis antigo do mundo por decisión propia, son unha minoría, mentres que a gran maioría vense obrigadas a facelo nun intento de mellorar a súa situación económica, algo que, moitas veces, nin siquera conseguen, e isto é algo que o autor plasma moi ben no seu relato. Tamén se menciona o caso das rapazas universitarias; neste contexto, pregúntome ata que punto un medio como o xornal, que inclúe todo tipo de anuncios nas súas páxinas, se pode considerar un medio serio na medida en que contribúe a proliferar este negocio.
É realmente triste ler como un traficante ofrece nenas de dez anos para prostituirse nos burdeis españois, do mesmo xeito que tamén é triste que os programas de televisión só se referisen no seu momento a esta obra para comentar o capítulo no que se cita a Malena Gracia e se dan iniciais doutras modelos e presentadoras que exercen a prostitución de luxo. Entendo que, cada vez máis, o morbo e todo o que teña que ver coa especulación é o que vende, pero non debería ser ese o aspecto que máis debería interesar dun libro coma este. Triste tamén que, como di o autor ó final do libro “todavía hay miles de Sunnys, Marios y Andreis en libertad, llenando los burdeles europeos de carne fresca y joven”.
Unha obra que non deixa indiferente.
Marta Rial Alvite
Anotado en Uncategorized | Non hai comentarios »
Marzo 27, 2008 by xenerosc
Novamente, o xornalista que se da a coñecer baixo o seudónimo de Antonio Salas volveume a sorprender, e moi gratamente, polo gran traballo de investigación que levou a cabo para escribir este libro. Nesta ocasión, o xornalista ponse na pel dun proxeneta para infiltrarse durante un ano no mercado do sexo e describir a lamentábel situación na que se atopan tantas mulleres que se ven obrigadas a prostituirse.
O libro debería servir -e espero que así sexa- para abrirlles os ollos a todas aquelas persoas que consideran que moitas desas mulleres elixen elas mesmas estar dentro dese mundo, que se están vendéndose por uns poucos euros é porque realmente queren. Aínda que, efectivamente, hai prostitutas que exercen o oficio máis antigo do mundo por decisión propia, son unha minoría, mentres que a gran maioría vense obrigadas a facelo nun intento de mellorar a súa situación económica, algo que, moitas veces, nin siquera conseguen, e isto é algo que o autor plasma moi ben no seu relato. Tamén se menciona o caso das rapazas universitarias; neste contexto, pregúntome ata que punto un medio como o xornal, que inclúe todo tipo de anuncios nas súas páxinas, se pode considerar un medio serio na medida en que contribúe a proliferar este negocio.
É realmente triste ler como un traficante ofrece nenas de dez anos para prostituirse nos burdeis españois, do mesmo xeito que tamén é triste que os programas de televisión só se referisen no seu momento a esta obra para comentar o capítulo no que se cita a Malena Gracia e se dan iniciais doutras modelos e presentadoras que exercen a prostitución de luxo. Entendo que, cada vez máis, o morbo e todo o que teña que ver coa especulación é o que vende, pero non debería ser ese o aspecto que máis debería interesar dun libro coma este. Triste tamén que, como di o autor ó final do libro “todavía hay miles de Sunnys, Marios y Andreis en libertad, llenando los burdeles europeos de carne fresca y joven”.
Unha obra que non deixa indiferente.
Marta Rial Alvite
Anotado en Uncategorized | Non hai comentarios »
Marzo 6, 2008 by xenerosc
Días de Gracia y Arena
A través de las hojas de esta obra se desvela la personalidad de Norman Mailer. Descubre experiencias, entrevistas y los pensamientos más curiosos de este escritor cien por cien americano. Mucho mejor incluso que una biografía de este autor, que dejaba a América huérfana, hace poco más de tres meses, a los 84 años.
No oculta en ningún momento lo que piensa. Da igual que el tema sea política (cuya trayectoria de Mailer arranca en el socialismo; pasa por el anarquismo y al final prefirió él mismo autorretratarse como “conservador radical”) los escritores americanos (releva la poca simpatía que le provoca algunos compañeros que los considera incompetentes. Pero no sólo habla de escritores que detesta también aquellos que admira), el papel de la mujer (fue tachado de machista en sucesivas ocasiones, no sólo por el pequeño relato que incorpora en esta novela, donde se excita por la presencia de una mujer obesa en el interior de un autobús, sino por otros libros. No olvidemos que Norman estuvo seis veces casado y que nunca ha ocultado su desdén hacia las mujeres, incluyendo aquel apuñalamiento con el cortaplumas a su segunda mujer).
Norman Mailer descubre que no siempre escribe sobre una situación de la que no ha tenido un conocimiento o una experiencia personal. En su opinión; es difícil escribir sobre gente próxima a ti, pues son demasiados difíciles de manejar.
Gemma.R.Vega 2º de Periodismo Grupo C
Anotado en Uncategorized | Non hai comentarios »
Marzo 5, 2008 by xenerosc
sempre se dixo que unha imaxe valía máis ca 1000 palabras. será por iso que Joe Sacco, o autor desta obra, prefire expo-las súas experiencias coma corresponsal en zonas de conflito a través do cómic, facendo a súa obra máis amena e axudando a que o lector se sumerxa nela. Así, cunhas viñetas de notable calidade, Sacco lévanos en plena guerra na antiga Iugoslavia ao enclave Bosnio de Gorazde, mentres o resto do mundo se centraba en Saraxevo, “a cidade bonita da guerra” como Sacco comenta. Amosábanos así que hai guerras incluso dentro das guerras, pois a pesar de todo o que se escoitou sobre as matanzas de Saraxevo ou Srbrenika o mesmo estaba a acontecer noutros puntos coma Gorazde sen apenas chama-la atención. Coma se a guerra se reducise a dous puntos e no resto non pasara nada.
Tamén dentro da guerra existían as batallas do cotiá, que o autor alterna con capítulos sobre as orixes do conflito, as accións militares, as relacións entre as etnias antes e despois da contenda, … Porque aínda sen o ruído das armas, (sobre)vivir nunha cidade sitiada rodeada de escaseza e medo é tamén unha dura batalla.
Manuel Rodriguez Santabaya Reseña febreiro
Anotado en Uncategorized | Non hai comentarios »
Febreiro 26, 2008 by xenerosc
É unha muller vestida con palabras. Palabras que contan feitos. A súa intención está encamiñada a dar resposta ás preguntas “para que” e “porque” para chegar á esencia dos acontecementos. A investigación en profundidade é o seu traballo, o que leva implícito a realización de entrevistas e a observación detallada. Os que a coñecen defínena de diferentes formas. Manolo Rivas, fala dela como “unha viaxe en profundidade por calquer asunto informativo, visto coa mirada interior do xornalista” ou como di Cesar Casal “é o conto do que pasou. É un xénero literario escrabizado á realidade”. Ademáis, engade que “hai que facer campaña para resucitalo porque é o único que lle queda ós xornalistas para competir coa radio e coa televisión”.
Pese ós diferentes matices propios de cada autor, todos comparten a mesma idea de que a reportaxe é o xénero do futuro. E non só iso, eu engadiría, como afirma Manolo Rivas, que “é a palabra coa que mellor se pode resumir o xornalismo escrito”.
Pero a reportaxe non é só un xénero xornalístico. Tamén é un xénero literario que marca o estilo de cada reporteiro. Isto é o que fai que cada reportaxe sexa diferente ás demáis. Polo tando, non podería concebir unha reportaxe que non incluíra, dun xeito ou doutro, certa esencia literaria. Máis aínda tendo en conta o momento de crise que se vive nos xornais polo rexeitamento á uniformidade que se produce neles.
Xosé López, en A reportaxe de prensa en Galicia, amplía estas informacións centrándose nun espacio concreto, Galicia. “Ir, ver e contar” son, segundo el, “os pasos que debe seguir todo reporteiro”. É unha guía que nos pode servir para todos aqueles que estamos iniciando o mundo do xornalismo. Ademáis, inclúe as entrevistas realizadas polo autor a Manolo Rivas e a Cesar Casal, o que nos mostra dúas visións diferentes, dúas formas de realizar unha reportaxe.
Ana Belén Sesto Blanco
Anotado en reportaxe | Non hai comentarios »
Decembro 8, 2007 by xenerosc
| Este libro de Martí Gironell, es un libro donde el autor pretende mostrar la lucha por la supervivencia de muchos países en la actualidad, es una denuncia contra esto. En el libro, Gironell nos narra de cierta manera, y denunciando este fenómeno, las penumbras que tienen que pasar los habitantes de la ciudad de Bombay. Además este libro surgió por las experiencias que vivió el propio autor a partir de dos viajes que realizó a dicha ciudad india, y gracias a las personas que conoció en sendos viajes.
En “La ciudad de las sonrisas”, Martí Gironell recopila una serie de historias llenas de dignidad y esperanza de vida, gracias a los dos viajes que hizo a Bombay. Gironell hace un retrato de la realidad de una ciudad llena de contrastes. Por un lado, el lector es testigo directo de la lucha de los trabajadores de una ONG que intentan dar un futuro más digno a los más desvalidos pero que al mismo tiempo son los pilares básicos de cualquier sociedad. Y por otra parte, va tomando conciencia de los esfuerzos que tienen que realizar niños y mujeres para gestionar un presente que les pueda garantizar un futuro. Gracias a la fuerza de las historias de unos personajes reales, la mayoría cargados de enfermedades y problemas, el autor consigue llevar al lector a las mismas puertas del infierno para que pueda compartir las frustraciones, los deseos, las angustias, las emociones, las alegrías… de una serie de personas que nunca pierden la sonrisa y la dignidad en su batalla personal y diaria para sobrevivir a la enfermedad y a la miseria. El escenario es el de una ciudad, Bombay, capital económica de la India, donde la vida y la muerte están juntas en todo momento.
Desde mi punto de vista, el autor quiere llevarnos hacia una reflexión profunda, y despertar en nosotros ese espíritu sentimental que todos tenemos, para que entre todos denunciemos las injusticias que hay actualmente en el mundo. Sin duda es un libro que recomiendo leer a todo aquel que quiera llegar más allá de la realidad en la que vive, y así conocer un poco más las desgracias que hay actualmente en el mundo, de las que muchas veces no sabemos nada.
David Teijeiro Prado. |
Anotado en Uncategorized | Non hai comentarios »
Novembro 27, 2007 by xenerosc
SE A RESEÑA SE SUBE A ESTE BLOG ESTÁ MAL!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! O que hai que facer é ir á barra de arriba e en New Post elixir “criticadexenros” e volver a subila.
Anotado en Uncategorized | Non hai comentarios »